WEGGEGOOIDE DINGEN

Jonge mensen hebben geen idee dat je vroeger zachte floppen had, floppies die in een floppy drive pasten. Ook wel diskettes genoemd. Daar ging 360 KB op.

Ja, die kleine harde floppen, van 9 x 9,3 cm waar 1.44 MB op paste, die kennen mensen nog wel vaag. Ook al omdat -grappig genoeg- dat nog steeds het icoontje is voor ‘bewaren’. Die High Density MFD-2HD heb ik er nog een heleboel. Ook nog wel een doosje nieuwe, geloof ik. Gelukkig heb ik van mijn zwager een los apparaatje te leen waarmee ik ze kan lezen. En mijn favoriete tekstverwerkingsprogramma Wordperfect laat zich keurig omzetten naar Word. Af en toe kom ik in het doolhof van vergeten software terecht.

Maar die zachte floppen? Ook daar had ik nog doosjes vol van. Doosjes met een slotje er op. Maar ik heb geen drive meer waar ze inpassen.

In 1991 had ik met d-base 3 of 4 een database gemaakt om te kijken naar welke producenten het meeste geld ging (Kees Kasander) en welke regisseur het vaakst subsidie had gekregen (Reza Alamazahdeh, maar wel kleine bedragen).

Ook de ledenlijst van de DIFA stond er op. De DIFA, de Dutch Documentary Independent Film Association, ooit een bloeiende club waarin regisseurs, producenten en liefhebbers verenigd waren, die een gentlemen’s agreement met de publieke omroep had, vol respect voor de creatieve documentaire.

De meeste heb ik weggegooid. En nog een doosje bewaard. Op één van de floppen staat het scenario van Mo en Fun, van Danniël Danniël. Wat zijn grote film na de succesvolle film EI had moeten worden. De film is nooit gemaakt. Ik zou het scenario nog weleens willen lezen, maar ik kan nergens terugvinden. Het staat op die flop.