LEMMINGEN
Lemmingen is een scenario dat ik in 2000 geschreven heb over mijn klasgenoten van de Filmacademie. Ik heb iedereen bezocht, althans degenen die ook eindexamen gedaan hebben, gesprekken op band opgenomen en die uitgewerkt. Ik vond het allemaal nogal verbijsterend. Hoe mensen veranderen en toch ook hetzelfde blijven, en hoezeer je je de kleinste details van hun bewegingen soms nog herinnert, dertig jaar later.
En waarom in godsnaam deed ik die moeite? Die vraag kan ik me eindeloos stellen. Ik weet het niet precies.
De film zou over hoop en verwachting moeten gaan, en wat er van ons terecht gekomen was. Dat was wel duidelijk. Maar eigenlijk houd ik me met vergankelijkheid bezig geloof ik. Dat is al lang geleden begonnen. Ik herinner me dat ik op de kleuterschool gefascineerd was door herfstbladeren die van de struikjes rond de school vielen en langzaam maar zeker verdwenen. Tot stof vergingen. Op een bepaald moment heb ik de conclusie getrokken : ik moet goed kijken naar alles, alles zoveel mogelijk vastleggen en in kasten opbergen: straks is het allemaal weg. Wat ik vastleg, gaat natuurlijk ook weer ooit weg. Dat dat het leven is vind ik eigenlijk niet goed te verdragen.
Helaas kan LEMMINGEN niet gemaakt worden. Er is geen geld voor zo'n project te vinden. En het kan al helemaal niet gemaakt worden zoals het nu geschreven staat. Klasgenoot René zou geïnterviewd moeten worden, maar dat kan niet meer want hij is dood. Ik heb alleen bandjes met zijn stem erop. Maar misschien zou dat me ook wel helpen om de film nog meer te laten gaan over waar die over zou moeten gaan: hoe we hier allemaal een tijdje op de wereld rondscharrelen, met hoop en verwachting, om uiteindelijk weg te gaan.
> scenario LEMMINGEN scène 1 tot 33