DE GROTE CATALOGUS
Toen ik in 1979 in het huis kwam wonen waar ik nu nog steeds woon, was er tegen de achtermuur een stuk behang blijven zitten. Verder was alles gesloopt en op een hoop in de tuin gegooid. Dat stuk behang bleek uit twintig lagen te bestaan. De onderste laag was natuurlijk tengeldoek (jute). En daaroverheen zaten -als derde laag- kranten uit 1883 geplakt. Aan het stuk behang kun je tot op zekere hoogte de geschiedenis van het huis aflezen en de smaak van zijn bewoners. Zorgvuldig haalde ik de twintig lagen uit elkaar, en plakte ze op, netjes in vierkante hokjes. Archeologie 1979-1 noemde ik dat.
Tamelijk onregelmatig ben ik zulke dingen blijven doen. Schijnbare trivialiteiten worden door mij met grote precisie behandeld alsof het kostbaarheden zijn. En in mijn ogen zijn het dat ook. Voor de restanten van mijn eerste teddybeertje heb ik een klein tempeltje gebouwd. Duizenden brieven, tienduizenden suikerzakjes zitten keurig gerubriceerd in ordners. De al lang verloren gegane gebouwen op het achterterrein van de Cinetone filmstudio's zijn nog te zien in een boekje dat ik gemaakt heb. Favoriete oude kledingstukken zijn beschreven en in een database gezet alsof het een museale collectie is.
Toen
PERRON 1 in Delden me uitnodigde om deel te nemen aan een
expositie ter ere van hun jubileum die de titel zou dragen Depot
gevonden en verloren kunstvoorwerpen durfde ik eerst niet
goed na te denken over wat ik zou kunnen doen. Het is toch niet
niks om kunst te durven maken. Om dat jezelf toe te staan. Waar
zou je de overmoed vandaan moeten halen?
En opeens op een avond -lang na de deadline- wist ik precies wat
ik moest doen en had ik opeens verschrikkelijke zin in wat
geknutsel. Toen heb ik een dingetje gemaakt. Een object heet dat
dus. Archivering 2007-02, met als ondertitel I once was lost,
but now am found. Nee, ik ga niet uitleggen wat het allemaal
betekent.
Van 29
juni tot 16 augustus 2007 was dit verloren voorwerp te zien in
het oude station van Delden. Te midden van 64 andere voorwerpen.
Ik vind dat een mooi idee. Dat er zoveel treinen per dag
langsrijden, ja, dat bevalt me ook.
Sinds kort heb ik het plan opgevat om een soort van catalogus te
maken van al dit soort dingen die ik maak of verzamel. Een
archivering van voorwerpen die voor mij betekenis hebben. En wat
op het eerste gezicht willekeurig en onbelangrijk lijkt, is
natuurlijk tegelijkertijd een eigen universum. Ik ben nog lang
niet klaar. Ik ben nog maar net begonnen.